Θεραπευτικές ιδιότητες

Οι ευεργετικές δυνάμεις της θάλασσας ήταν γνωστές στον άνθρωπο της αρχαιότητας. Οι άνθρωποι γνώριζαν τη σημασία του θαλάσσιου νερού και τις ιδιότητές του και χρησιμοποιούσαν το αγαθό αυτό ως πηγή θεραπείας πολλών ασθενειών. Ο πρώτος που έκανε αναφορά για τις ευεργετικές ιδιότητες του θαλασσινού νερού ήταν ο πατέρας της Ιατρικής, ο Ιπποκράτης (π. 460-377 π.Χ.).

Για τους αρχαίους Έλληνες, η θάλασσα ήταν πηγή θεραπείας πολλών ασθενειών, έχοντας τον Ποσειδώνα ως προστάτη θεό. Σήμερα η θαλασσοθεραπεία έχει λάβει τη θέση που της αρμόζει ανάμεσα στις σύγχρονες επιστήμες.

Οι ευεργετικές ιδιότητες του θαλασσινού νερού τεκμηριώθηκαν επιστημονικά από το βιολόγο Rene Quinton το 1895, ο οποίος είπε ότι το πλάσμα του αίματος και το θαλασσινό νερό έχουν πολλές ομοιότητες. Περιέχουν περισσότερα από 40 μέταλλα και ιχνοστοιχεία. Σε αυτή τη συγκέντρωση προστίθεται το γεγονός ότι το θαλασσινό νερό μπορεί να υπερνικήσει το φράγμα του δέρματος. Αυτή η δυνατότητα διείσδυσης αυξάνεται σε ορισμένες θερμοκρασίες. Από έρευνες έχει διαπιστωθεί μία σειρά από ευεργετικές επιδράσεις που ασκεί στον ανθρώπινο οργανισμό.

Η θαλασσοθεραπεία έχει θετική επίδραση εκτός από τις δερματοπάθειες και στις "σύγχρονες ασθένειες". Το στρες, το άγχος, οι αϋπνίες, οι πονοκέφαλοι έχουν αντίκτυπο στον οργανισμό μας προκαλώντας μειωμένη απόδοση, ατονία, αδυναμία συγκέντρωσης, πρόωρη γήρανση.

Η λουτροθεραπεία στην εφαρμογή της θαλασσοθεραπείας επιδρά ευεργετικά ως προς: αποτοξίνωση (παχυσαρκία, κυτταρίτιδα), ενυδάτωση (χαρίζει μέταλλα, βιταμίνες και ιχνοστοιχεία), αναζωογόνηση (τόνωση - ευεξία), θεραπεία (προβλήματα δερματοπαθειών), σύσφιξη (κρύο - ζεστό), χαλάρωση.